Paralaksa tła

Bakteryjna waginoza – jak, co i dlaczego ?  

Podziel się wiedzą!

Naturalny ochronny odczyn kwaśny w pochwie może ulec zniszczeniu poprzez zadziałanie wielu czynników zewnętrznych i wewnętrznych, wskutek czego obecne zazwyczaj bakterie fizjologiczne pochwy oraz obce drobnoustroje wprowadzone podczas stosunków płciowych mogą nagle zacząć się gwałtownie rozmnażać i stać się przyczyną zakażeń.  

Nie należy zapominać o bakteriach potencjalnie chorobotwórczych, które mogą kolonizować pochwę i powodować infekcje wewnątrzmaciczne, okołoporodowe wczesne i późne. Są to  Gardnerella vaginalis, Streptococcus agalactiae, Escherichia coli  K1 i Listeria monocytogenes.  Szczególnie ważnym jest utrzymanie stanu niskiej ilości  Streptococcus agalactiae, który podczas porodu powoduje kolonizację noworodków, a zajmuje drugie miejsce wśród czynników etiologicznych bakteriemii u nowonarodzonych dzieci, nato-miast u kobiet  po porodzie  może spowodować  zapalenie kosmówki i błony śluzowej macicy. 

Również grzyby z rodzaju Canida  mogą powodować grzybice sromu, pochwy.  Do najczęstszych objawów klinicznych należą:  

• świąd, pieczenie, obrzęk, bolesność przy oddawaniu moczu, rumień,  

• obrzęk okolicy sromu,

• obfita serowata, biała  lub kremowa wydzielina.

 

Czynnikami sprzyjającymi zakażeniom grzybiczym są między innymi:  

•ciąża,  

•antybiotyki o szerokim spektrum działania,

•sterydoterapia,

•doustna antykoncepcja hormonalna, urazy,

•AIDS,

•otarcia,

•zaburzenia hormonalne,

•cukrzyca,

•otyłość,

•nowotwory.

 

Infekcje w obrębie pochwy stanowią częstą przyczynę wizyt w gabinetach ginekologicznych. Około 20 – 30 %  pacjentek  poszukujących porady lekarza ginekologa cierpi na tego rodzaju infekcje. 

Choroby te mają bardzo różnorodny przebieg poczynając od infekcji bezobjawowych, poprzez infekcje o charakterze miejscowym, którym towarzyszy zwiększona ilość wydzieliny z pochwy, uczucie pieczenia w pochwie i podczas oddawania moczu oraz świąd, zaczerwienienie i obrzmienie narządów płciowych, aż po choroby ogólnoustrojowe, jaką jest np. zespół nabytego niedoboru odporności – AIDS. 

Znane dotychczas substancje czynne stosowane w leczeniu zakażeń pochwy to substancje czynne o działaniu antybakteryjnym, antymykotycznym,  o działaniu rzęsistkobójczym, o działaniu antywirusowym. Mają one swoje wady, takie jak ograniczone możliwości stosowania, ryzyko pojawienia się oporności, niepożądane zniszczenie flory bakteryjnej pochwy i wynikające stąd kolejne infekcje, psychiczne obciążenie pacjentki wskutek wyciekania stosowanych miejscowo leków. Odpowiedzią na oczekiwania pacjentek jest wodny roztwór dichlorowodorku oktenidyny, który jest zarejestrowanym środkiem leczniczy stosowanym  w obrębie pochwy wraz z aplikatorem dopochwowym. Dichlorowodorek oktenidyny, dzięki równie dobrej skuteczności wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, przewyższa pozostałe związki kationowo-czynne. Charakteryzuje się doskonałym efektem długotrwałej skuteczności, a także zapewnia ochronę miejscowej fizjologicznej i ochronnej flory bakteryjnej.  Brak jest jakichkolwiek wskazań świadczących o działaniu rakotwórczym, mutagennym, teratogennym, embriotoksycznym czy wpływającym negatywnie na płodność. Skuteczność działania oktenidyny powoduje, że następuje skuteczne złagodzenie objawów w przypadku bakteriologicznie uwarunkowanego świądu, pieczenia i wydzieliny w obrębie pochwy. 

Zaletami preparatu na bazie dichlorowodorku oktenidyny stosowanego w terapii pochwy jest uzyskanie skutecznych pod względem bakteriobójczym stężeń w pochwie, bez „zalewania” całego organizmu, niemal identyczna skuteczność wobec grzybów jak w przypadku standardowego leku przeciwgrzybiczego (Clotrimazol),  brak doniesień dotyczących występowania oporności,  niepożądanych działań ogólnoustrojowych, niewielkie ryzyko działań ubocznych, możliwość leczenia partnera, całkowite pokrywanie lekiem nabłonka pochwy, dobra współpraca pacjenta w procesie leczenia  takie jak łatwa obsługa i brak wycieku leku. 

Początkowe objawy zakażenia pochwy to  świąd, uczucie pieczenia podczas oddawania moczu,  zaczerwienienie  i obrzmienie narządów płciowych,  bolesność podczas stosunków płciowych,  obfite upławy o nieprzyjemnym zapachu. Sposób użycia środka leczniczego stosowanego w obrębie pochwy z aplikatorem dopochwowym  jest niezwykle proste . Zalecane jest głębokie wprowadzenie aplikatora do pochwy w pozycji siedzącej na toalecie bądź w pozycji leżącej. Następnie należy 10 razy nacisnąć palcem wskazującym na nasadkę aplikatora, tak by preparat rozprowadzony został głęboko wewnątrz pochwy. Po użyciu aplikator należy wytrzeć z zewnątrz, następnie należy skierować go do dołu i w tej pozycji rozpylić należy odrobinę preparatu, na przykład nad umywalką. Po 7 dniach stosowania preparatu ustąpią dolegliwości.  

Zastosowanie  wodnego roztworu oktenidyny w ginekologii to leczenie zakażeń bakteryjnych pochwy,  płukanie ropni i przetok, aplikacje poporodowe, leczenie ran (cięcia, operacje sutka), po peercingu.  Antyseptyk na bazie dichlorowodorku oktenidyny należy zastosować przed zabiegami waginalnymi i transwaginalnymi, także u pacjentek ciężarnych i karmiących, przed zabiegami, w trakcie i po porodzie, do płukania pochwy po zabiegach operacyjnych lub po porodzie, antyseptyka skóry przed cięciem, obmywanie przed, w trakcie i po porodzie, przed zabiegami diagnostycznymi lub terapeutycznymi wymagającymi antyseptyki, np. zakładanie wkładek domacicznych, zabiegi sztucznego zapładniania, itd., przed zakładaniem stałego cewnika pęcherzowego.  

Ważnym dla jakości stosowania jest aby nie mieszać go  z innymi preparatami, a także nie stosować jednocześnie z preparatami zawierającymi jod PVP z powodu wzajemnego negatywnego oddziaływania. Każda sytuacja kliniczna, taka jak infekcje pochwy  w czasie ciąży, opieka nad naciętym kroczem po porodzie, zapobieganie zakażeniom w połogu i okresie karmienia, wymaga zastosowania wodnego roztworu dichlorowodorku oktenidyny. ❖

mgr farm. Marzena Korbecka-Paczkowska

Zrzut ekranu 2017-09-30 o 12.26.13
Podziel się wiedzą!

Komentarze są wyłączone.